Koziadrzyść, niestrętek, przylaszczka, sasanka gajowa, raść, zawilec biały…
Nazwa rodzajowa 'Anemone’ wywodzi się z greckiego słowa 'anemos’ oznaczającego wiatr (nawiązuje prawdopodobnie do łatwości z jaką kwiaty gubią płatki na wietrze lub dawnego przekonania, że rośliny kwitną tylko na wietrze). 'Nemorosa’ wzięte z łacińskiego określenia nemus oznaczającego gaj, las (stąd nemorosa oznacza rosnący w lesie).
Geofit należący do rodziny jaskrowatych, roślina wskaźnikowa dawnych lasów (gatunek cieniolubny i wolno rozprzestrzeniający się), zakwita w lasach liściastych i mieszanych na przedwiośniu.
Dawniej był symbolem nietrwałości, w starożytnym Egipcie i Chinach oznaczał śmierć, a rzymianie zbierali pierwsze kwitnące okazy zawilca i tworzyli z nich talizmany chroniące przed chorobami.
Medycyna ludowa
W lecznictwie ludowym z zawilca wytwarzano rozgrzewającą kamforę zawilcową, suszone ziele było stosowane w weterynarii, a świeży surowiec był stosowany przy bólu zębów, chorobach reumatycznych, oczyszczaniu ran, zapaleniu oskrzeli; kłącza żuto w celu „oczyszczenia głowy”.
Filoterapia
W fitoterapii surowcem jest ziele zawilca, zbierane podczas kwitnienia. Zawiera toksyczne substancje, które po wysuszeniu tracą swoje właściwości (inaktywują się drażniące laktony). Działa uspokajająco, bakteriobójczo i bakteriostatycznie, pierwotniakobójczo, antymutagennie, przeciwgorączkowo i fungistatycznie, przeciwpasożytniczo i przeciwdrobnoustrojowo. Jest drażniący na błony śluzowe i skórę, u niektórych osób wywołuje reakcje alergiczne. Zasuszone ziele, w postaci naparu, można stosować przy zapaleniu gardła, chrypce, zapaleniu oskrzeli, suchym kaszlu, krztuścu i zapaleniu krtani.